กาแฟสีดำ,ดอกไม้สีขาว

posted on 01 Jul 2010 02:25 by nanatrip in article
 

ในร้านกาแฟ  มันนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง

(โต๊ะที่อยู่มุมสุดของร้าน)

บนโต๊ะถูกวางด้วยกาแฟร้อนถ้วยหนึ่ง

(กาแฟสีดำ)

และดอกไม้ช่อหนึ่ง

(ดอกไม้สีขาว)

บนผนังเหนือประตูมีนาฬิกาแขวนไว้เรือนหนึ่ง

(เที่ยงตรง)

มันนัดกับเธอให้มาในเวลานี้

(ที่ร้านแห่งนี้)

มันคิดถึงเมื่อสามเดือนก่อนที่โต๊ะตัวนี้

(ที่เธอเคยนั่งอยู่กับมัน)

นั่นเป็นครั้งแรกที่มันได้พบกับเธอ

(และแอบรักเธอ)

และหวนคิดถึงความเป็นจริงในวันนี้

(วันที่เธอจะกล่าวลา)

 

 

บนผนังเหนือประตูนาฬิกาเรือนเดิมยังแขวนอยู่ที่เดิม

(บ่ายโมงยี่สิบ)

กาแฟยังอยู่บนโต๊ะตัวเดิม

(แต่มันยังไม่ได้ดื่ม)

ดอกไม้ยังอยู่บนโต๊ะตัวเดิม

(แต่เจ้าของยังไม่มา)

เมื่อเธอมาถึงมันจะมอบดอกไม้ช่อนี้กับเธอ

(เหมือนเช่นเมื่อสามเดือนก่อน)

และบอกความในใจ

(ผมรักคุณ)

แม้รู้ดีว่าสิ่งที่เธอจะพูดออกมาต่างจากที่มันพูด

(ลาก่อน)

 

 

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบได้

(มันยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม)

ดอกไม้ยังคงวางอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม

(แต่ปราศจากความสดใสที่ดอกไม้พึงจะมี)

กาแฟยังคงวางอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม

(แต่ปราศจากไออุ่นที่กาแฟพึงจะมี)

มันหยิบกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาแล้วดื่มเพียงครั้ง

(หมดแก้ว)

นำดอกไม้วางไว้ในที่ๆเธอเคยนั่งเมื่อสามเดือนก่อน

(แต่วันนี้ไม่มีเธอ)

ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากโต๊ะ

(อย่างไร้ความรู้สึก)

เดินออกจากร้านกาแฟจากไปอย่างสงบ

(และไม่หันกลับมาอีก)

 

..........................................................

นาฬิกาเรือนเดิมที่ผนังเหนือประตูบอกเวลา

(หกโมงเย็น)

 

..........................

.........................

.

.

.

.

เมื่อร่างของเธอเปลือยเปล่า

กิริยาและท่วงท่าจึงเปลือยเปล่า

น้ำเสียงและแววตา

ส่อสู่ความปรารถนาในกามอารมณ์

เธออ่อนไหวไร้จริตมารยา

ข้าเปลือยเปล่าทั้งร่ายกาย จิตใจและวิญญาณ

สื่อสัมผัสทั้งมวลแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียว

เธอปลดเปลื่องอารมณ์ไร้ขีดจำกัด

ข้าปลดเปลื้องคุณธรรมไร้วิตก  และเป็นอิสระ

พลังแห่งชีวิตถูกขับออกจนหมดสิ้นในกาลนี้

เสียงกรีดร้องของเธอสร้างคำถามแก่ข้า

เธอเจ็บปวดหรือสุขสม

เธอได้หรือเสีย

 

 

สัญชาติญาณแห่งการสืบพันธ์

ของสัตว์มนุษย์ที่มีมากกว่าสัตว์เดรัจฉาน

อาจเป็นเครื่องวัดค่าของพัฒนาการ

ที่มนุษย์ตั้งตนว่าอยู่เหนือกว่าสัตว์ทั้วไป

เมื่อโลกหมุนไปทุกสิ่งย้ายตำแหน่งมาวาง ณ จุดที่ใหม่กว่า

สัตว์มนุษย์เยี้ยงย้ายตนเข้าสู่กามกิจที่แปลกแยก

จากกิจกามที่เป็นมา

 

 

บทกวีที่เราสองเขียนขึ้นจากดวงดาว

ประพันธ์ลงบนกระดาษแห่งฟ้าจักรวาล

ยังคงถักทอสายใยเป็นภาวะตัณหา

ที่จะไม่มีวันมอดดับ  เยี่ยงเกิดแล้วตาย

วนเวียนอยู่เช่นนั้นตราบนานเท่านาน

.

.

.

.

กูกำลังจะมีคู่

posted on 22 May 2010 23:12 by nanatrip in article

มองเห็นหลายต่อหลายคนมีคู่

เดินมาเป็นคู่  เดินไปเป็นคู่

เดินผ่านมา  เดินผ่านไป

บางคู่ใหม่  บางคู่เก่า

คู่ใหม่ใช่ว่าจะดีเสมอไป

คู่เก่าใช่ว่าจะยืนนานตลอดไป

 

 

มนุษย์ผู้ใดกล่าวว่าตนไม่ต้องการมีคู่

มันกำลังโกหกผู้อื่น และโกหกตัวมันเอง

มนุษย์ไม่อาจขาดคู่ได้เลย

เพราะมนุษย์แท้จริงแล้วก็เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง

ที่จำเป็นต้องใช้สัญชาติญาณในการดำรงชีวิต

และสัญชาติญาณของมนุษย์ที่แท้ก็คือ

ต้องการมีกลุ่ม  มีพวก  มีคู่ครอง

มนุษย์ไม่สามารถอยู่ได้เพียงผู้เดียวโดยเด็จขาด

มนุษย์ตนใดที่พยายามปฏิเสธการมีคู่

มันผู้นั้นจะตกอยู่ในวังวนของอคติ

ที่มันคิดสร้างขึ้นเองอย่างทุกข์ทรามานแสนสาหัส

 

 

 

หลายสิ่งจำเป็นต้องมีคู่

เพราะการมีคู่ทำให้เกิดความสมดุล

ไม่เอียงซ้ายหรือขวา

แต่จะโน้มไปด้านหน้าอย่างสม่ำเสมอ

 

มองผู้คนรอบกาย มองด้วยความอิจฉา

ทุกคนต่างก็มีคู่

แอบถอนใจเบาๆและตัดสินใจ

พรุ้งนี้จะซื้อรองเท้าซักคู่

 

 

กูกำลังจะมีคู่

คุณเคยไหม

posted on 11 May 2010 23:32 by nanatrip in article

.

.

.

.

คุณเคยไหม

เมื่อคุณต้องอยู่ในที่ๆไม่รู้จักใคร

ไม่มีญาติมิตรและเพื่อนฝูง

ไม่มีแม้ที่ๆจะไป

.

 คุณมีเพียงเศษเงินน้อยนิดติดตัว

และพบว่าเศษเงินที่มีอยู่

สามารถซื้อข้าวสวยได้หนึ่งถุงและไข่ต้มอีกหนึ่งใบ

คุณกินมันด้วยความหิว

โดยไม่ลืมเก็บครึ่งหนึ่งไว้ในมื้อต่อไป

เมื่อหมดในมื้อนี้แล้วความระแวงจะเข้ามาพร้อมกับความกลัว

คุณไม่มีเงิน  และที่ๆจะไป

.

 คุณจะกล่าวโทษตัวเองถึงวันที่เคยฟุ้มเฟือย

และพูดกับตัวเองว่าหากคุณร่ำรวยเหมือนเมื่อก่อน

คุณจะใช้เงินทุกบาทอย่างรู้คุณค่า

แม้ว่าในครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณคิดแบบนี้ก็ตาม

.

คุณเดินไปเรื่อยๆ และเริ่มร้องไห้ออกมา

บนถนนที่วุ่นวาย

คุณเดินร้องไห้อยู่เพียงผู้เดียว

ในมือข้างหนึ่งยังกำถุงข้าวที่เหลือจากมื้อก่อน

ไว้อย่างแนบแน่น

.

คุณเคยไหม.....

คุณอยู่ที่ไหน...ที่รัก

posted on 19 Apr 2010 19:04 by nanatrip in article

.

.

.

ทุกคืนก่อนที่ผมจะหลับตาลงนอน

สิ่งที่ผมต้องทำคือสูดกลิ่นกายของคุณ

ที่ติดอยู่บนหมอนหนุน

และร้องไห้บนเตียงอันว่างเปล่า

ร้องไห้คนเดียวในห้องอันมืดมิด

คุณอยู่ไหน  ...ที่รัก

 

ช่วงเวลาแห่งความโหยหาและคิดถึง

คือห้วงเวลาที่เราหลงไปกับความสุขที่เคยเกิดขึ้น

และสิ่งที่จะตามมาหลังจากนั้นคือความจริง

ความจริงที่แสนเจ็บปวดและทรมาน

เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจะไม่เกิดขึ้นอีก

มันเป็นความทุกข์ที่ผสมอยู่ในความสุข

อย่างกลมกลืนและลงตัวที่สุด

และแม้ว่าเราจะรู้ดีว่ามันเป็นความทุกข์

แต่เราก็ยินยอมให้มันดำเนินต่อไป

 

ความเศร้าเสียใจที่เกิดขึ้นกับผม

มันทำให้ผมรู้และเข้าใจว่า

ผมเกิดมาเพื่อที่จะรับรู้ความรู้สึกนี้

เป็นความรู้สึกที่มีมนุษย์เพียงไม่กี่คน

ที่จะสามารถเข้าถึงมัน

 

คุณอยู่ที่ไหน  ...ที่รัก

 

........

.......

........

........